Dad vs his First Week on the Land of Buai Chewing People

Ok, so I arrived very early on Jackson’s International Airport. Maliit lang ang lugar. Madaming signs ng bawal gawin. Bawal mag-picture. Mahigpit din ang immigration. May malaking signage na nag-reremind na dapat i-declare ang lahat ng ipapasok na bagay sa PNG or else you will be sanctioned – 20,000PGK plus imprisonment. Ayaw ko makulong kaya naman ultimo 2 mamon na pabaon sakin ng nanay ko i-dineclare ko as stated sa question na “Will you bring food of any kind into PNG?”. Pagdating sa immigration officer, mega kapkap, mega buklat ng bagahe at mega tanong. Nakalusot naman ako awa ng Diyos.

Late dumating ang sundo ko. Tinanghali daw ng gising. Derecho agad kami sa accom after.

On the way, nakita ko ang lagay ng bansang pinuntahan ko. Parang probinsya. Mabundok. Tahimik. Mangilan ngilan lang ang sasakyan. Sabi nila dahil daw holiday kaya ganun. Maraming local ang naglalakad lang. Nakapaa. Maraming tambay sa daan. Marahil sa kawalan rin ng trabahong mapapasukan. Mga local na kanya kanyang nguya ng buai (nganga sa atin). Mga hubad na batang bitbit ng mga nanay sa tirik na sikat ng araw. Ang OA kaya ng init sa PNG. First day ko palang pero Derek Ramsey na agad ang peg ko.

Actually di naman ako nag-expect ng maganda on the first place sa bansang pinuntahan ko. Madami naman na kasi akong nabasang di maganda sa lugar. Kahirapan. Krimen. Kurapsyon. Pero sa ngalan ng maganda gandang kita gumora pa rin ako. Keri naman daw ang sitwasyon sabi nila. Madami na rin naman kasing mga Pinoy dito. Ang ilang sa kanila na-meet ko nung sumabit ako sa New Year celebration ng mga katropa ng katrabaho kong Pinoy. In short, nakipag inuman, nakipagkwentuhan, nakikain at nakipagkantahan ako on my very first night sa PNG. Strong bones!

Sa unang week ko dito, sa bawat araw na lumipas tuwing lumalabas kami ng accom feeling ko nasa eksena ako sa The Walking Dead. Napaka-vigilant ko. Dapat daw lagi kang handa. Wag lumabas ng walang kasama. Wag gumala pag gabi. Wag mag-flash ng pera at gamit. Mainit kasi daw ang mga “Raskol" sa Expats. Ninanakawan, hinoholdap, may mangilan ngilang kasong may nasasaktan. Scary ano? Sabi nga be cautious of your environment. Sa paniwala ko kasi kung talagang mapapahamak ka kahit saang lupalop ka pa ng Earth mapunta, mapapahamak ka talaga kung yun ang nakatakda. Bakit ga naman yung ibang Pinoy dito na namuhay at tumanda?

On the contrary mababait naman ang mga nakikilala kong local. Mabati ng “Good morning/Good night”, nakikipag-handshake, makwento at palangiti. Sana lang maging mabait sila sa duration ng stay ko dito. So far ok naman, buhay pa ako at makakapagtrabaho pa para sa pamilya ko.